©olumn

POKERFACE ©

No comments

Die stem…

Die stem gaat mij door merg en been.
Als zij begint te praten duiken honden weg.
Ze heeft last van haar stem.
Grappig. Zij is niet de enige.
Ik heb ook enorm last van haar stem.

Ik kan mij ook niet bedwingen haar af en toe te negeren.
Elke keer als zij wat zegt, schuren er 10 krijtjes over een schoolbord.
Ik zou zo’n groot stoepkrijt wel graag willen breken
Om daarna beide stukjes in mijn oren te duwen.

Ik begrijp ook niet dat zij niet ziet dat mensen wegschieten als ze aankomt.
Ze stond ineens achter me, ik had haar gewoon niet kùnnen opmerken.

En toen wist ik het nog niet.
Ik wist nog niet waar die koude rillingen vandaan kwamen.
In mijn nek en over mijn rug, kort daarvoor.

Ik ken haar net.
Ben ik dan echt de aangewezen persoon die haar moet vertellen dat ze misschien een keer goed moet kuchen?
Zodat dat slijmballetje achter in haar keel losschiet.
Want nu trilt het bij elk woord een soort van vertraagd mee.

Of ze dat dan ajb ergens buiten het gehoor kan doen.
En of ze daar dan ook misschien kan blijven?

Ze bedoelt het vast goed allemaal. Ik volg alleen niets van wat ze tegen mij zegt.
Constateer dat mijn oren bloeden en dus eigenlijk, voor niets.

Los van die stem, praat ze te dichtbij, te hard en met teveel intentie.
Dat ook nog eens.
Er is tijdens haar conversatie een ondefinieerbaar stukje uit haar mond geschoten.
En dit stukje is ergens borsthoogte op mij beland.
We weten het allebei en kijken er samen niet naar.
Ik stokstijf zwijgend, zij nog een decibel harder pratend.

Ik wend mijn gezicht van haar af om een hap adem te nemen, om vervolgens weer met ingehouden adem haar snijdende stem aan te horen.
Terwijl dat daar nog hangt, steeds stugger vastplakkend.

IK negeer het omdat ik het onbeschoft vind in een galop weg te rennen na een intense Bah en met een gillende Gggggatvvvvvverrredamme.
ZIJ negeert het met een bepaalde laconieke zolang-ik-er-niet-naar-kijk-dan-heb-ik-het-niet-gedaan-houding.

En van haar dagelijkse groene smoothies en haar superfoodz gemekker, springen we over naar vandaag, haar Ik-Mag-Alles-Eten-Dag.
Ik sta zo super strak op scherp om elke vervolg-spat te ontwijken, dat ik me doodschrik als ze ineens begint te lachen.
Dat kan er ook nog wel bij,
Sta ik hier om half 10 s’ochtends naast al het gezever ook nog eens beleefd mee te lachen.

Ze is een freakje hoor, stilletjes.
Zo’n enge die dan s’nachts eventjes nog wat wil zeggen tegen je.
Ineens in je hotelkamer staat.
En dan geen kik geeft tot je wakker wordt en dan met die penetrante stem: Marrrrije, heb jij wel eens chiiiiiiiiia zaaaaadjes geprobeeeerrrrrrrrrd?

Ik verwacht haar vanavond ook, mij aankijkend met haar ogen wagenwijd open, op de rand van het hotelbed.

Ik had vroeger een nachtmerrie die nog altijd om de zoveel tijd terug komt.
De onverstaanbare vrouwenstem vanachter de gordijnen.
Doodeng zacht gefluister dat van steeds harder gefluister tot hysterisch schreeuwen overgaat.

Vroeg mij altijd af wie die mevrouw uit mijn nachtmerries is.
Nou. bij deze, opgelost. <<

MarijePOKERFACE ©

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *