©olumn

SPENCER ©

No comments

Spencer werd mij via via aangeraden.
Door iemand die enorm succesvol schijnt te zijn in matchen.
Zij claimt al 3 koppels bij elkaar gebracht te hebben.

Ik kreeg 1 pasfoto van hem te zien.
Vriendelijke glimlach, kantoor man.
Daar viel weinig meer over te zeggen dan heel subtiel Nou .. Nee.

Maar hij zou heel erg avontuurlijk zijn, een feestbeest, heel veel reizen, sportief èn gek zijn plus humor hebben.

Waaaarom niet? Je kunt niet van een foto oordelen. Doe niet zo moeilijk.
En binnen een paar minuten was de date, inclusief datum en tijd, gepland.

Voor de date hebben Spencer en ik via berichtjes kort contact gehad.
Die berichtjes waren best gezellig.
Bij tekstberichtjes kun je natuurlijk voor je verzendt, nog even nadenken, maar mijn gevoel zegt dat hij in het echt ook zo leuk gevat is.

Voor de rest weet ik dus nog niets.
Alleen dat hij buiten op een kruispunt wil afspreken.
Dikke kans dat hij natuurlijk eerst wil toekijken wìe er op dat kruispunt stil gaat staan.
Dan nog gaat wachten tot diegene vet ongemakkelijk en suffig om zich heen gaat kijken
Zich enorm bekeken voelend ala Truman Show.

Na mijn laatste blinddate had ik stellig afgesproken, dit mijzelf nooit meer aan te doen.
Dus stond ik een paar keer zwaar op het punt om Spencer af te bellen.
Maar 1 van de collega’s, genaamd Dirk Taat, zei als het niks is, gewoon over kinderen beginnen.
Daar schrik je een man gelijk mee weg en dan is het einde date.
Akkoord.

Een kwartier op onze date en een half flesje wijn verder.
Begint Spencer over dat hìj zeer graag kinderen wil.
Zijn ex, nog steeds zijn beste maatje, had dat niet gewild.
Daarop was het stuk gelopen.
Toch kreeg ze heel snel een nieuwe relatie en is ze zwanger.

Spencer lacht.
Na mijn reactie Oh, dat is eigenlijk niet zo leuk toch?
Probeert hij mij, maar vooral zichzelf, te overtuigen dat het werkelijk waar geen enkel probleem is.

En of ik weet wat helemaal grappig is.
Ze woont nu in London, dus ze heeft een heel ander leven.
Maar naar Londen wilden ze kennelijk vroeger samen heen.
Blijkt, na een beetje doorvragen…

Ik had na het woord maatje al weg moeten gaan.

Zijn hoofd is inmiddels roder geworden.
Zijn spencertje zit strakker om z’n lijf.
Het bovenste knoopje van het overhemd, knelt strakker gespannen, waardoor het velletje bij de keel er pijnlijk uit begint te zien.

De onderarmen krijgen nauwelijks meer ruimte in de mouwen.
De bovenlip wordt een nog dunner streepje en de haargrens kruipt verder naar achteren.

Flesje 2 breekt aan.
Nu komen de vragen.
Of ìk kinderen wil.
En vooral, wanneer.
Over welk termijn we dan praten.

En hoe ik mij voel ten opzichte van verhuizen naar, goh laten we zeggen, Londen.
Achter mij hangt een spiegel, waarin hij zichzelf af en toe bekijkt.
Hij dept op dit moment het zweet van het voorhoofd.

In een toestand van verbijstering en paniek heb ik hierna nog dik een uur over politiek, werelddelen, reizen, opvattingen & geloofsovertuigingen gesproken.
Als er Jehova’s aan de deur staan.
Lukt het mij ook nooit om gelijk de deur dicht te doen. <<

MarijeSPENCER ©

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *